Why We So Often Live in the Wrong Gear (and What Cycling Teaches Us)
We weten het eigenlijk allemaal wel: harder werken is niet altijd de oplossing. Toch doen we het massaal. Nog een tandje erbij. Nog even door. Nog niet stoppen. Totdat het niet meer gaat.
Op de fiets voel je direct wat er gebeurt als je in de verkeerde versnelling rijdt. Te zwaar schakelen en je verzuurt. Te licht en je komt niet vooruit. Je tempo zakt, je focus verdwijnt en het kost uiteindelijk méér energie dan nodig. In het dagelijks leven werkt het niet anders.
Altijd “aan” staan
Veel mensen leven structureel in een te zware versnelling. Ze zijn verantwoordelijk, gedreven, loyaal. Ze bijten zich vast, zetten door en lossen problemen op. Dat heeft ze ver gebracht. Maar dezelfde strategie die ooit werkte, begint nu tegen te werken.
Signalen zijn vaak subtiel:
- Slecht slapen
- Minder plezier in werk
- Sneller geïrriteerd
- Moeite met keuzes maken
- Altijd het gevoel achter de feiten aan te lopen
Niet omdat iemand zwak is, maar omdat hij of zij te lang in dezelfde versnelling is blijven hangen.
De fiets liegt niet
Op de fiets kun je dit niet wegredeneren. Een berg dwingt je om eerlijk te zijn. Je kunt niet bluffen tegen zwaartekracht. Je moet schakelen. Niet op basis van ego, maar op basis van wat er nu nodig is.
Dat maakt fietsen zo’n sterke spiegel. Je merkt:
- Wanneer je te snel wilt
- Wanneer je geen rust neemt
- Wanneer je vergelijkt met anderen
- Wanneer je eigenlijk al te ver bent gegaan
En precies daar zit de parallel met werk en leven.
De kunst van goed schakelen
Goed schakelen gaat niet over harder of zachter, maar over timing. Over voelen wat klopt. Over durven bijstellen zonder dat het voelt als falen.
In het leven is dat lastig. We zijn gewend om door te zetten. Om niet te zeuren. Om het “nog even vol te houden”. Maar wat als volhouden niet de juiste strategie is?
Op de fiets leer je dat schakelen geen zwakte is, maar vakmanschap. Het houdt je in beweging. Het voorkomt schade. Het zorgt dat je bovenkomt met energie over.
Ruimte om te voelen
In de dagelijkse drukte is er weinig ruimte om dit soort signalen serieus te nemen. Alles gaat door. De agenda is vol. De telefoon staat aan. Je hoofd blijft draaien.
Een meerdaagse fietstocht haalt je daar letterlijk uit. Je bent buiten. Je beweegt. Je hoofd wordt stiller. En ineens voel je dingen die je eerder wegdrukte. Niet omdat je erover praat, maar omdat je ze ervaart.
Je merkt:
- Waar je forceert
- Waar je ontspant
- Waar je vertrouwen hebt
- Waar je onzeker wordt
Dat zijn geen vage inzichten. Dat zijn concrete signalen.
Niet zweverig, wel eerlijk
“Op zoek naar de juiste versnelling” gaat niet over grootse levensplannen of alles omgooien. Het gaat over eerlijk kijken: waar rijd ik mezelf vast? Waar laat ik energie liggen? En wat vraagt deze fase van mij?
De fiets helpt daarbij, omdat hij niets mooier maakt dan het is. Je moet trappen. Je moet schakelen. Je moet omgaan met wat er is.
Terug naar huis
Wat je leert, neem je mee. Niet als theorie, maar als ervaring. Je herkent het moment waarop je weer te zwaar schakelt. Of juist te veel op safe speelt. En je weet: ik kan bijstellen.
